Voedsel interesseert mij steeds meer en meer, zoals ik al vermeldde in de vorige blogpost. Ik lees er veel over tegenwoordig. Ik surf naar verschillende kook blogs vol heerlijke recepten, ik sta in de keuken van alles uit te proberen en lees boeken over alles wat met voedsel te maken heeft (ja, ik kan niet wachten tot ik Dieren Eten van Jonathan Safran Foer te pakken krijg!). Als ik in de bibliotheek ben loop ik langs de ettelijke kookboeken en zelfs langs de dieetboeken, want tussen die dieetboeken, daar staan ook boeken over hoe om te gaan met eten binnen onze huidige samenleving. Daar, tussen die dieetboeken, ontdekte ik Nieuwe Spijswetten van Louise O. Fresco.

Het boek in een notendop
Nieuwe Spijswetten was voor mij in het begin wat moeilijk om te volgen. Ik heb het vaak moeilijk met het eigenlijke standpunt van mensen uit essays te halen. Het mag er nog zo vingerdik op liggen, soms lukt het me niet. Dat probleem had ik bijvoorbeeld bij Female Chauvinist Pig van Ariel Levy. Zeer fijn boek, maar ik raakte er niet aan uit. In ieder geval, Fresco haalde mooi alle groepen aan die er momenteel zijn. Er zijn de mensen die sterk pro biotechnologie binnen de landbouw en voedingindustrie zijn. Er zijn de mensen die denken dat de wereld naar de klote is door alles wat we doen om eten te verkrijgen en er zijn de mensen die denken dat alles terug biologisch en lokaal zou moeten worden geproduceerd. De auteur schetst een mooi beeld van die drie groepen, wat hun zorgen zijn en waar de voordelen en de nadelen van hun denkwijze liggen.

Een oproep voor nieuwe wetten
Maar haar hele boek komt er op neer dat er nieuwe spijswetten moeten bedacht worden. Ze geeft de spijswetten van de Islam (halal voedsel) en van de Orthodoxe joden (kosher voedsel) aan als voorbeeld hiervan. Door die wetten, wordt op een bepaalde manier met eten omgegaan en weten de mensen die deze wetten volgen wat wel en niet goed voor hun is. Ik vind dat ze daar een zeer interessant punt maakt. We zitten inderdaad hier in het westen in een maatschappij waar alles voor handen is. Je staat te wachten op je bus en je hebt honger? Er is wel ergens in de buurt een automaat waar je een Snickers of een Mars kan kopen. Er is fastfood te vinden overal waar je maar kijkt en mensen die nu leven, weten niet meer wat goed en slecht is als het op eten aankomt. Er is de verleiding van de reclame waar we moeten tegen vechten, want als je die Coca Cola Zero zal drinken, dan zullen er allemaal halfnaakte modellen aan een paal beginnen te dansen en zal je op een bangelijke motor een restaurant uitrijden met wat explosies in de achtergrond. Dat belooft de reclame je. Dus ga je die boecht drinken.

Fresco haalt aan dat het aan de regering is om deze nieuwe wetten op poten te zetten, maar ik vermoed niet dat we in dit kleine belgenlandje zoiets aan onze regering moeten overlaten. Laat ze nog maar even wat ruziën over Brussel-Halle-Vilvoorde of over de begroting. Ik denk dat het aan ieder gezin voor zich is om uit te maken wat zijn eigen spijswetten zijn. Tenzij je uiteraard een religie volgt die die wetten voor je heeft voorgeschreven of als je aanhanger bent van het vegetarisme, veganisme of de raw food cult.

Spijswetten ten huize Maneschijn
En toen ik het boek had uitgelezen en opzij legde, moest ik toch wel even glimlachen. Samen met mijn vriend heb ik een paar van die wetten als het op eten aankomt. Het zijn er niet veel, maar het zijn er toch al een paar. “We zijn dus goed bezig,” dacht ik en misschien is dat wel zo. We waren er onlangs nog over bezig, dat in vergelijking met vele leeftijdsgenoten, we het eigenlijk nog niet zo slecht doen op gebied van voedsel. We drinken geen sloten frisdrank en eten geen eindeloze hoeveelheden chips en snoep.

• Minstens een maal per week vegetarisch eten. Als iedereen in de wereld een keer per week vegetarisch zou eten, dan zou dat al voor heel wat minder milieuproblemen zorgen, want veeteelt is een van de grootste boosdoeners als het op het broeikaseffect aan komt.
• Dessert en zoetigheden worden niet aangekocht, die worden zelf gemaakt. Zowel mijn vriend als ik zijn verschrikkelijke zoetekauwen, dus hebben we besloten die dingen zelf te maken. Dan moeten we er eerst tijd en energie in steken. Geloof me, je gaat dan een pak meer genieten van wat je eet én je eet niet in een keer alle koekjes op. Daarvoor is er te veel tijd en energie in gegaan.
• Fruitsap komt van bij de Oxfam wereldwinkel. We hebben een Oxfam Wereldwinkel vrij dicht bij ons en hun fruitsappen zijn veruit de lekkerste die ik ken. Dus wij gaan daar speciaal langs voor een paar flessen van dat goedje. Daarmee drinken we niet alleen overheerlijk fruitsap, nope, we steunen er ook de eerlijke handel door. Win-win situatie.

Dat zijn ze. Zoals ik al zei, het zijn er niet veel, maar het is alvast een goede basis. We wonen nog niet lang samen, dus ik vermoed dat er in de toekomst nog wel wat nieuwe spijswetten bij zullen komen.

En nu is uiteraard de vraag: hoe zit het met jullie? Hebben jullie zelf spijswetten?