De duivel en het meisje

Geplaatst door: Maneschijn op: juli 23, 2009

• In: Boeken
• Reactie!

De boeken van Paulo Coelho hebben me altijd geïnspireerd. Ik las De Alchemist voor de eerste keer toen ik zestien was en vond het een pracht van een boek waar behoorlijk wat waarheden én wijsheden in stonden. Sindsdien heb ik ook nog Veronika besluit te sterven, Elf minuten en Aan de oevers van de rivier Piedra huilde ik gelezen. Stuk voor stuk prachtboeken, het ene al wat beter dan het andere. Aangezien het een van mijn doelen is om al zijn boeken te lezen, nam ik onlangs De duivel en het meisje mee uit de bibliotheek.

Een vreemdeling komt aan in een rustig, klein dorpje ergens in de bergen. Hij brengt elf goudstaven met zich mee die hij allemaal verbergt, maar eerst laat hij ze zien aan de jongste inwoonster van het dorp, het meisje dat achter de bar van het hotel staat, Chantal. De vreemdeling laat haar zien waar hij een van de staven verstopt. Dat is een goudstaaf voor haar. Zij heeft recht op die staaf en mag die wegnemen wanneer ze maar wil. De andere tien zijn voor het dorp. Het dorp en de dorpelingen kunnen de staven verkrijgen op voorwaarde dat ze tegen het einde van de week iemand vermoorden. Aan de hand van zijn experiment wil de vreemdeling uitmaken of de mens van nature goed of slecht is.

Het boek behandelt twee interessante thema’s. Het eerste is uiteraard de vraag of de mens van nature goed of slecht is. Dat zal tot in den eeuwigheid een vraag zijn waarop niemand een correct antwoord kan geven. We kunnen er naar gissen, we kunnen er een mening rond hebben, maar een exact antwoord, dat hebben we niet. Ook Paulo Coelho heeft er geen antwoord op. Hij laat die vraag min of meer open. Het andere thema is verleiding. Hoe ver zou jij gaan in zo’n situatie? Zou je zelf met de staaf gaan lopen? Zou je de andere bewoners van het dorp helpen om plannen te smeden? Ik vond vooral die kant van het verhaal boeiend, maar bleef toch een beetje op mijn honger zitten. Langs de andere kant denk ik dat het misschien niet in de Coelho’s aard ligt om hier dieper op in te gaan. Hij heeft een stijl waarbij hij mensen wil doen nadenken en zelf antwoorden wil laten zoeken. Zo ook op die vragen in verband met verleiding.

De duivel en het meisje was absoluut geen slecht boek, maar in vergelijking met bijvoorbeeld De alchemist of Elf minuten was het toch wel een zwakkere prestatie van de schrijver zijn kant. Het was een tikkeltje langdradig en behoorlijk voorspelbaar. Uiteraard stonden er weer pareltjes van wijsheden en waarheden in, maar ze waren precies schaarser. Toch heb ik dit eruit gepikt. Toen ik het las had ik even een “jah, dat is inderdaad waar, ja,” gevoel.

Met alle macht klemde ze het goud vast, stond op, voelde zich zwak en wanhopig, stopte de staaf terug in het gat en deed er aarde overheen. Ze kon het niet, en dat kwam iet doordat ze een eerlijk of oneerlijk mens was – maar door de angst die ze voelde. Ze besefte ineens dat we ervan afzien onze dromen te verwezenlijken, de ene keer doordat we denken dat onze dromen volstrek irreëel zijn, de andere keer doordat we denken dat we té onverwachts, na een plotslinge wending van het lot, de kans krijgen onze dromen te verwezenlijken. Want dan worden we bang om een weg in te slaan waarvan we niet weten waarheen hij leidt, vrezen we dat er een leven volgt met uitdagingen die we niet kennen, dat de dingen waarmee we vertrouwd zijn, mogelijk voorgoed verdwijnen.