Een inventaris van het normale

Geplaatst door: Maneschijn op: juli 21, 2009

• In: Algemeen
• Reactie!

Paulo Coelho is een van de auteurs die ik zeer op prijs stel. Er zit wijsheid in zijn boeken, een wijsheid die ontbreekt in heel wat andere zogenaamde zelfontwikkelingsboeken. Zijn boek De Alchemist is voor mij alvast een steun geweest tijdens periodes in mijn leven dat  ik het wat moeilijker had. Ik heb al enkele exemplaren van datzelfde boek weggegeven aan vrienden die zich ook door een moeilijke periode moesten slaan en zij hadden er steeds ook iets aan. Naast boeken schrijven, de wereld rondreizen om lezingen te geven en meer van dat, houdt hij ook een blog bij. Onlangs maakte hij daar een lijstje met allemaal dingen die we tegenwoordig “normaal” vinden, maar die eigenlijk gewoon min of meer absurd zijn. Hij noemde het een “Iventory of normality”, een inventaris van het normale. Ik wil hier enkele puntjes uitpikken en deze bespreken vanuit mijn standpunt.

Thinking that parents are always right.
Op zich heb ik een vrij goede band met mijn ouders. Ik heb helemaal niet te klagen over mijn vader en moeder. Ik had misschien graag wat minder conservatieve ouders gehad die wat meer deel uitmaakte van de wereld. Gelukkig heb ik de kans gehad om “andere” ouders te hebben naast mijn biologische ouders. Zij namen me in hun huis en sloten me in hun armen, toen ik mijlenver van mijn echte ouders was. Ergens heeft dat mijn ogen wel geopend en me doen beseffen dat mijn ouders hun manier hebben om naar de wereld te kijken en dat ik de mijne heb. Die twee kijken op de wereld komen niet altijd overeen. Ik ben nooit een ontzettend irritante puber geweest, maar ik heb er wel altijd naar gestreefd om mijn eigen weg te kunnen bewandelen. Terwijl mijn vader en moeder me altijd zeiden dat school echt wel het allerbelangrijkste was, trok ik mijn schouders op, sloot me op in mijn kamer en maakte “die onnozele tekeningetjes” zoals mijn vader ze noemde. Dankzij “die onnozele tekeningetjes” doe ik het nu het werk dat ik graag doe.

Afgelopen week was ik bij hen op bezoek. Mijn nichtje van negen was ook op bezoek geweest. Ik had haar heel even gezien, daarna was ze met haar moeder weer vertrokken. Later op de avond vertelde mijn moeder me dat mijn nichtje echt geweldige ontwerpen tekende voor kleren. Briljant voor een negenjarige, zo vertelde ze. Ze zei me dat ik misschien eens moest samenzitten met haar als ze nog eens op bezoek kwam. “Misschien moet ze dan maar eens naailes gaan volgen of zo,” stelde ik voor. Mijn vader, die naast me in de zetel zat, draaide zich meteen naar me toen en bromde dat mijn nichtje zich in de eerste plaats moest bezig houden met school. “Er is veel meer dan alleen maar school hoor,” lachte ik hem toe, waarop hij me een vieze blik toeworp.

Ik besef dat ik niet ben zoals mijn ouders, maar het probleem is dat ik vaak hun stemmen en meningen in mijn hoofd hoor als ik beslissingen moet nemen. Ze houden me onbewust tegen sommige dingen te doen die ik graag zou willen doen. Maar daar wordt uiteraard aan gewerkt. Het is denk ik een van mijn grootste werkpunten.

Avoiding depression with massive daily doses of television programs
Als er iets is waar ik een grondige hekel aan heb dan zijn het mensen die ‘s avonds na hun werk thuiskomen, eten en zich voor de televisie werpen om vervolgens een hele avond van de ene post naar de andere te zappen. Een grote hoeveelheid mensen spenderen te veel tijd starend naar de beeldbuis en verliezen daardoor heel veel waardevolle tijd. Vaak hoor ik mensen vragen hoe het toch komt dat ik zoveel tijd heb om te lezen, te schrijven, te knutselen en wat nog niet allemaal. Mijn eerste antwoord is altijd: “Ik kijk geen televisie, probeer het ook eens een weekje,”. Ik geloof dat ik het afgelopen jaar ongeveer evenveel televisie op twaalf maanden heb gezien dan dat de gemiddelde mens op een week ziet. En ja, uiteraard zijn er films of series die ik ook wil zien. Daar ga ik dan de dvd van huren en dan kijk ik die wanneer ik wil en wanneer ik er tijd voor wil maken. Al die vrijgekomen tijd door geen televisie te kijken, en dat is behoorlijk wat, spendeer ik met te doen wat ik graag doe en met mezelf te ontwikkelen.

Working from nine in the morning to five in the afternoon at something that does not give us the least pleasure, so that we can retire after 30 years. Retiring only to discover that we have no more energy to enjoy life, and then dying of boredom after a few years.
Dit zijn eigenlijk twee aparte puntjes op de lijst, maar ik heb ze samen genomen. Dit is iets wat me de laatste tijd behoorlijk dwarszit. Ik schreef enkele paragrafen terug dat ik het werk doe dat ik graag doe, maar waarom moet dat persé van negen tot vijf, vijf dagen per week zijn? Waarom kan ik zelf niet bepalen wanneer ik werk? Waarom kan ik niet betaald worden wanneer een project klaar is? Waarom word ik betaald per uur? Waarom moet ik lichamelijk aanwezig zijn op kantoor? Waarom mag ik niet eens een uurtje gaan wandelen of een hele middag als ik daar zin in heb? Waarom kan ik niet ieder jaar een paar maanden loopbaanonderbreking nemen? Waarom moet ik tot mijn 65ste werken? Waarom kan ik volgend jaar niet eventjes een jaar stoppen met werken en een wereldreis maken? Waarom moet ik wachten tot mijn 65ste om de wereld te ontdekken? Dan ben ik toch gewoon te oud? Wie weet hoe slecht ben ik dan te been!

Voor veel mensen is het logisch dat ze het ‘s ochtends opstaan en naar hun werk te gaan, werk dat ze meestal zelfs niet graag doen. Van negen tot vijf zijn ze niet hun eigen baas. Van negen tot vijf volgen ze gedwee de bevelen van hun baas op. Van negen tot vijf zitten ze gevangen. Goed, ik doe dit ook. Ik heb het geluk dat ik mijn werk graag doe, maar ik zou graag wat vrijer zijn, wat meer mijn zin doen. Op zich heb ik glijdende uren, maar even zeggen “ik ga een uurtje wandelen” is nu ook weer niet meteen iets wat ik moet gaan doen op mijn werk. Ik denk er wel een keertje aan om zelfstandige te worden of op zich toch zeker al zelfstandige in bijberoep. Wat houdt je tegen, hoor ik je vragen? Lees een paar paragrafen terug en je vindt het antwoord: dat stemmetje van mijn ouders. Dat houdt me tegen. In ieder geval, ik werk er aan, ik probeer het stemmetje van mijn ouders een beetje uit te schakelen. Langzaam maar zeker lukt dat wel.