Nomadz.nu
Geplaatst door: Maneschijn op: januari 16, 2010
Onlangs luisterde ik gefascineerd naar ‘The 4 hour workweek’ van Tim Ferris in audiobookvorm. Ik had hem ergens gratis gedownload en terwijl ik bezig was met een paar dagelijkse klusjes beluisterde ik het boek op mijn mp3 speler. Twee vliegen in een klap. Ik volg Tim Ferris zijn blog al een tijdje, maar zijn bestseller had ik nog niet gelezen. Terwijl ik luisterde voelde ik een ‘ja, dat wil ik ook ooit doen’ gevoel opsteken. Mini-retirements, een jaar de wereld rondtrekken of enkele maanden in een vreemd land hier ver vandaan gaan wonen, dat spreekt de avonturier in mij wel aan.
Twee vlaamse dames, Catherine en Ine, beginnen binnenkort aan hun reis rond de wereld. Zij waren onder andere geïnspireerd door het werk van Tim Ferris en hebben nu besloten daad bij woord te voegen. Ze vertrekken in februari op hun grote reis, maar ze hebben er voor gekozen om nog steeds vanuit het buitenland te werken (wat doenbaar is als je webdesigner bent, hoera!). Hun avonturen zal je op hun blog kunnen volgen: nomadz.nu. Er staan al enkele blogposts over de voorbereidingen. Zeker de moeite om in jullie rss feed reader te zetten!
Doorbreek je denken
Geplaatst door: Maneschijn op: januari 10, 2010
Ik heb een vreemde relatie met boeken. Ze lijken naar me toe te komen wanneer ik ze nodig heb. Soms is het zo dat ik in de bibliotheek sta en ik door mijn nogal onhandige persoonlijkheid wat boeken laat vallen, waardoor ik plots het perfecte boek in mijn handen hou. Andere keren sta ik in mijn favoriete boekenwinkel en word ik steeds opnieuw aangetrokken door hetzelfde boek. Dan hou ik het even vast, lees ik de flaptekst, leg ik het terug, loop ik even een rond door de winkel en dan eindig ik uiteindelijk opnieuw bij dat boek. Zo gebeurde het dat ik ‘Doorbreek je denken’ van Leo Hawkins ontdekte. Hoe kan je er voor zorgen dat je de denkpatronen die je weerhouden bepaalde dingen te doen en te ervaren je niet langer in de weg staan? Dat is de grote vraag.
Waarover Leo Hawkins het heeft is eigenlijk gewoon ‘De Kracht van het Nu’ van Eckhart Tolle. Mensen zijn geneigd alles te bekijken aan de hand van gebeurtenissen uit het verleden. Soms is dat positief omdat je kan leren uit het verleden, maar langs de andere kant kan het je ook heel angstig maken. Wat als een bepaalde situatie zich opnieuw voordoet? Door je bewust te worden van die gevoelens en negatieve gedachten, kan je leven in het NU en kan je gewoon Zijn. Je doorbreekt je normale denkpatroon, waardoor je meer zal durven, zal doen en zal bereiken.
Het is een interessant concept, dat Zijn, leven in het NU, je geen zorgen maken over ‘wat als’. Het is zonder twijfel iets waarmee ik nog steeds veel moeite heb, maar tijdens het lezen van dit boek heb ik toch een paar aha-momenten gehad. Ik probeer er sinds ik dit boek heb gelezen ook op te letten dat ik als ik merk dat er een negatieve gedachte in me op komt, wat al eens durft te gebeuren, dat ik me er niet door laat doen. Ik stel me dan de vraag waar die gedachte vandaan komt en welke invloed het op me heeft. Het is een interessante manier van omgaan met angsten en onzekerheden voor mij. Op de koop toe stonden er een paar interessante oefeningen in het boek, wat ook mooi meegenomen is als je net zoals ik hieraan wil werken. Het is altijd leuk om een boek te vinden dat niet louter theoretisch is. Dit boek is het zeker waard om eens te lezen, maar om meer te weten over het leven in het NU lees je beter ‘De kracht van het NU’ van Eckhart Tolle.
Prettige feesten
Geplaatst door: Maneschijn op: december 25, 2009
- In: Algemeen
- 3 Reacties
Ik wilde jullie allemaal prettige feesten wensen. Geniet van de tijd die jullie samen doorbrengen met familie, vrienden en geliefden. En ik zie jullie terug in het nieuwe jaar, een jaar dat weer heel wat in petto heeft voor mij en waarschijnlijk ook voor jullie.
Het gezonde afvalboek
Geplaatst door: Maneschijn op: december 16, 2009
Even een kleine situatieschets: ik ben niet de gezondste persoon op de wereld. Verre van. Ik weeg zelfs enkele kilo’s te veel en dat heb ik al bijna heel mijn leven gedaan. Maar er is heel wat veranderd in mijn leven op gebied van eten de afgelopen twee jaren. Ik eet steeds gezonder, meer groente, meer fruit, meer vezels. Ik ben steeds meer bezig met mijn gezondheid, want eigenlijk vind ik die ontzettend belangrijk. Ik wil niet op mijn vijftigste uitgeleefd zijn. Ik wil geen kanker, diabetes of een hartkwaal krijgen. Ik wil gewoon gezond zijn en genieten van het leven.
Mijn vriend speelt ook een grote rol in die ommeslag en ook het alleen wonen helpt er veel bij. Ik beslis wat er op mijn bord terecht kom en dat is niet iedere keer frieten of rood vlees. Toen ik Het Gezonde Afvalboek van Ivan Wolffers in de winkel zag staan, greep ik er automatisch naar. Ik bladerde er door, las er een paar stukjes in en was verkocht. Nadat ik thuis was gekomen heb ik de eerste twee hoofdstukken in een ruk uitgelezen, waar zelfs mijn vriend nogal verbaasd over was.
In zijn boek vertelt Ivan Wolffers heel down to earth wat de gevolgen zijn van een bepaalde leefstijl en etensgewoonte. Dit is het gevolg als je dit, dit en dit te veel eet en hier is het bewijs aan de hand van een studie die is uitgevoerd. Zo gaat hij te werk en dat is een zéér aangename en zeer nuchtere én confronterende manier om met je neus op de feiten gedrukt te worden. Iedereen met een buikje weet ergens wel wat hij of zij verkeerd doet, ik weet wat mijn grote vallen zijn (Bokes met choco! Hmm…), maar we doen lekker verder. Zo lang alles op dit moment maar goed gaat en een paar kilootjes extra, kom kom, daar ga je immers niet van dood. Fout.
Naast allemaal interessante studies en behoorlijk confronterende resultaten, geeft Wolffers tips om gezonder te leven. Hij doet dit allemaal in zijn eigen humoristische, maar nuchtere stijl. De belangrijkste tips kennen we allemaal, maar we houden er niet altijd rekening mee. Iedere dag genoeg bewegen is niet evident als je een zittend beroep hebt. Gezond eten is verschrikkelijk als je overal verleid kan worden door een snelle, goedkope snack met veel vet zoals een hamburger met frietjes of een pizza. We worden om de oren geslaan met reclame voor koekjes, ijscrème, pizza’s en nog allerlei ongezond lekkers. De voedselindustrie heeft hier geld voor. Veel geld. En de goede consument eet maar braafjes alle ongezonde troep die ons wordt aangeboden.
Heel onze maatschappij is dikker en dikker aan het worden en we doen er niets aan. De overheden proberen wel, maar het blijft bij proberen. Zo was er een tijdje geleden sprake in België van een obesitas-tax in te voeren. Deze tax zou een paar cent zijn op bijvoorbeeld een fles Coca-Cola. Dat geld komt terecht bij de staat en die zou er dan iets mee kunnen doen naar preventie van obesitas toe. Ik vraag me af hoe het tegenwoordig met die tax zit. Het was een goed idee, maar zal het ooit worden ingevoerd? Het is eigenlijk broodnodig dat er iets aan dit probleem gedaan wordt. De kinderen die nu in de lagere school zitten, zijn de dikste die ooit op deze planeet hebben rond gehobbeld. Ze hebben meer kans op diabetes, hart- en vaataandoeningen en zelfs kanker. De generatie jongeren, ja, zelfs de jonge twintigers van nu, zijn waarschijnlijk de eerste generatie ooit die niet ouder zullen worden dan hun ouders enkel en alleen door slecht eten en te weinig beweging. Dat is een vrij harde constatatie.
Het Gezonde Afvalboek is geen dieetboek. Wolffers steekt zelfs de draak met verschillende bekende dieten. Mensen willen een quick fix en die dieten helpen eventjes, maar achteraf komen de mensen weer bij, soms zelfs een paar extra kilo’s dan hun startgewicht. Een gezonde levensstijl, daarop hamert Wolffers. Genoeg groente en fruit en genoeg beweging.
Dit boek is een aanrader voor iedereen of je nu bezig bent met je gezondheid of niet. Koop het, ga het uitlenen in de bibliotheek en lees het. Ik denk dat dit een van de meest interessante en eye-opening boeken is die ik tot nu toe heb gelezen. Ergens durf ik zelfs zeggen dat het verplichte lectuur zou moeten zijn onder jongeren, van school uit.
Journal to Self
Geplaatst door: Maneschijn op: december 7, 2009
Een tijdje geleden schreef ik dat ik terug voor een papieren dagboek had gekozen. En diezelfde dag nog bestelde ik het boek Journal to Self: Twenty-two paths to personal growth via Amazon. Ik kwam het per ongeluk tegen terwijl ik op zoek was naar de beste manier om een dagboek bij te houden. Het stond daar gewoon in de zijbalk van een site over journaling en toch sprak het me meteen aan. Ik klikte er op door, zag dat het 6,5€ kostte (lang leve de pond die laag staat!) en stond verbaasd dat het maar liefst 32 keer vijf sterren kreeg van de 35 mensen die hadden gestemd op Amazon.
En ik begrijp nu waarom het boek zo een hoge score kreeg. Kathleen Adams begint met een uitgebreide introductie waarin ze verwijst naar Jung en nog allerlei andere pscyhologische aspecten. Ze haalt voorbeelden aan van mensen die ze in haar workshops heeft gehad en verteld hun verhalen aan de hand van hun dagboekfragmenten. Daarna gaat ze dieper in op enkele technieken. Zo is er de “Character Sketch” waarbij je een duidelijke omschrijving maakt van een persoon om zo een duidelijk inzicht te krijgen in bijvoorbeeld waarom die persoon op een bepaalde manier reageert in een bepaalde situatie. Of er is “Unsent letters” waarbij je een brief schrijft naar iets of iemand om vervolgens die brief ritueel te verbranden. Er zijn “Captured moments” waarbij je teruggaat naar een bepaald moment en dat opschrijft alsof je er terug bent of er zijn “Lists” waarbij je honderd items opschrijft die je gelukkig maken, waarom je verliefd bent op je partner, die je bang maken, waardoor je zelfvertrouwen krijgt,… Op de koop toe is er een hoofdstuk toegewijd aan hoe je iets kan schrijven in je dagboek als je maar vijftien minuten hebt per dag.
Het interessantste aan het boek zijn de technieken die Kathleen aanbiedt. Ze zijn super. Ik ben er van overtuigd dat ze niet alleen inzichten naar boven brengen, maar dat ze je ook een stuk creatiever maken. Daarnaast zorgt de schrijfster er ook voor dat een dagboek bijhouden wordt gezien als iets plezierigs. Het moet niet altijd gaan over moeilijke situaties. Het mag ook leuk zijn. Ze toont uit het dagboek van een van haar cursisten een cartoon en geeft je een lijst van 100 voorstellen waarover je een lijst kan schrijven. Ze hamert er op dat het allemaal geen verplichting is, dat je je er zelf goed bij moet voelen en dat vind ik zo heerlijk aan dit boek. Geen verplichting, veel suggesties en veel creativiteit.
Zeker een aanrader voor mensen die van plan zijn een persoonlijk dagboek bij te houden of die via een dagboek bepaalde ervaringen uit het verleden willen verwerken. Het is een boek dat ik nog verschillende keren uit de boekenkast zal nemen om door te bladeren en om bepaalde technieken nog eens door te lezen om vervolgens toe te passen.
Wie niet waagt, niet wint
Geplaatst door: Maneschijn op: december 2, 2009
- In: Algemeen
- 1Commentaar
En toen stuurde ik een mailtje naar een organisatie die workshops organiseert met de vraag of ik dat ook eens zou kunnen/mogen doen, want ik heb een idee. Een idee dat perfect binnen hun ideologie past.
Spannend. En zeker to be continued.
Waarom ik opnieuw voor een papieren dagboek koos
Geplaatst door: Maneschijn op: november 25, 2009
Het bijhouden van een dagboek, of het nu in de papieren vorm of in blog vorm is, is iets wat ik al doe zo lang ik het me maar kan herinneren. Schrijven is een passie van mij en mijn eigen leven zorgt voor genoeg inspiratie om over te schrijven. Dat is altijd mooi meegenomen. Ik merk de laatste tijd echter dat een publiek blog helemaal niet de voordelen heeft van een papieren dagboek met een slotje er op. Het komt vaak voor dat ik over bepaalde gebeurtenissen niet schrijf uit schrik voor mijn werk of uit angst om andere mensen te kwetsen. Op de koop toe is bloggen voor mij helemaal niet zo therapeutisch als gedachten neerschrijven met pen en papier. Daarom haalde ik vandaag een boekje te voorschijn en kocht ik een nieuwe pen.
Mijn dagboekgeschiedenis
Mijn eerste dagboek begon ik in het zesde leerjaar. Het waren korte stukjes die ik neerpende. Over wat ik had gegeten, welke boeken ik had gelezen of welke films ik had gezien, dat soort dingen. Het was een boek met Mickey Mouse er op en ja, het was voorzien van een slotje. Misschien maar goed ook, want ik had een nieuwsgierige jongere broer die ik toch niet helemaal vertrouwde. Ik denk dat ik bijna iedere dag iets schreef.
Daarna volgden er nog veel andere boeken en ze werden ook steeds boeiender en boeiender. De schrijfsels werden langer en de onderwerpen werden interessanter. Er werd niet langer over eten geschreven, maar over problemen op school, irritaties, angsten, wensen, dromen,… Het ene boek na het andere volgde elkaar op. Tot ik plots bloggen ontdekte. Dat moet in 2001 of 2002 geweest zijn. Eerst blogde ik op een site genaamd diaryland, daarna leerde ik hoe ik zelf B2 (de voorganger van WordPress) moest installeren etc. Er werden steeds minder berichtjes in mijn dagboeken geschreven, behalve als ik echt een moeilijke periode door ging. Dan greep ik nog steeds naar pen en papier. Zo heb ik een heel boek gevuld met de verhalen over een bepaalde semi-relatie.
Blog vs dagboek
In het geval van blogs, doe ik heel erg aan zelf-censuur. Het is iets wat ik gedurende de jaren ‘the hard way’ heb geleerd. Vooral op mijn andere, iets wat meer mainstream blog, censureer ik mezelf tegen de sterren op. Mijn regel daar is niet schrijven over mijn werk, mijn woonsituatie en mijn relatie. Dan blijft er ongeveer nog 10% van mijn leven over waarover ik kan schrijven en laat die 10% nu net niet al te boeiend zijn.
In eerste instantie is dit blog, Maneschijn, opgericht als uitlaatklep, maar zelfs hier moet ik me inhouden wegens een nieuwsgierige broer die nog steeds graag dagboeken leest. Ja, zulke dingen houden we me tegen. Ik kan dit blog vergrendelen, daar ben ik mij bewust van, maar wat is het nut nu van een vergrendeld blog? Ik blog omdat ik graag feedback krijg van mensen, omdat ik weet dat er mensen zijn die mij nieuwe informatie kunnen aanreiken via reacties of mails. Dat is zo prachtig aan dit medium, maar als het op persoonlijke zaken aan komt, gedachten, gevoelens en meer van dat, nee, dan lukt dat niet. Die zijn van mij en niet altijd geschikt voor het grote publiek. Zelfs niet voor een klein publiek
Therapeutisch zei u?
Jawel, therapeutisch. Ik denk dat veel mensen de kracht van schrijven nogal onderschatten. Vooral het schrijven met pen en papier. Vergelijk maar eens een brief met een e-mail. Digitaal gaat het allemaal veel sneller, je denkt minder na bij wat je net schrijft en staat minder lang stil bij de woorden die je gebruikt. Je vingers glijden over de toetsen en voor je het weet kan je op de knop ‘publish’ duwen. Dan ben je klaar en kan je weer iets anders gaan doen. Handig, inderdaad, maar niet zo overdacht vaak. Toch niet bij mij alleszins.
Schrijven is altijd mijn uitlaatklep geweest, mijn vorm van therapie. Ik ben geen grote babbelaar. Als ik met een probleem zit, dan zal ik daar niet over praten. Meestal verwerk ik het zelf wel en vind ik zelf een oplossing. Door te schrijven kan ik wel alles rustig op een rijtje zetten, zien wat er belangrijk is, alles rustig bekijken en misschien zelfs herlezen om te zien waar het grote euvel nu zit. En dat mis ik de laatste tijd. Er zit zoveel in mijn hoofd en dat moet er uit. Het moet er uit geschreven worden. Het is een zeer goedkope vorm van therapie, maar tegelijk ook een zeer efficiënte.
En ik heb nood aan mijn verhaal te kunnen doen aan iemand die luistert zonder me te onderbreken, die luistert zonder mij raar te bekijken omwille van mijn meningen en vreemde hersenkronkels, iemand die het niet zo nauw neemt met spelling en dt-fouten, iemand die er gewoon is en die altijd klaar staat. Plus het kost niets. De perfecte therapeut, toch? 
Spirulina: hoe het verder ging
Geplaatst door: Maneschijn op: november 21, 2009
Mark mailde me eerder deze week met de vraag hoe mijn spirulina experiment nu eigenlijk was afgelopen. Ik schreef alleen maar een blogbericht over de eerste week van het experiment en toen kwam ik even in een paar hectische maanden terecht. Na de tweede week van september heb ik bloed laten nemen omdat ik vermoedde dat ik de ziekte van Pfeiffer, beter bekend als klierkoorts, had. Ik was steeds vrij moe en dat tijdens de zomermaanden. De dokter liet een week later weten dat ik kerngezond was en dat mijn vermoeidheid ook niet aan een ijzertekort kon liggen, want mijn ijzerwaardes waren zelfs zeer hoog. Nu is noch een tekort noch een teveel aan ijzer goed, dus ik bouwde de hoeveelheid spirulina die ik innam af tot twee tabletten per dag. Op het potje staat drie maal twee tabletten per dag en dat is blijkbaar net iets te veel voor mij.
Concentratie en energie
Spirulina zou goed zijn om de concentratie te verbeteren en het zou meer energie geven. Van beiden heb ik de afgelopen maanden niet al te veel gemerkt. Mijn concentratie is al erger geweest, maar is nog steeds niet optimaal, vooral niet tijdens de werkuren. Energie kom ik nog steeds te kort. Er is een goede hoeveelheid aanwezig in mijn lichaam. Het jammere is dat ik het meeste er van verlies op het werk. Dus op dat gebied heb ik er niet al te veel van gemerkt. Misschien komt dat ook omwille van de insomnia waarover ik in de vorige post schreef. Misschien dat het gebruik van spirulina en de insomnia en de stress elkaar uit balanceerde en dat ik zo het gevoel had dat alles nog altijd min of meer normaal was.
Menstruatie
Heren, ik weet dat dit een onderwerp is waar jullie liever niet over lezen, maar het moet even. Mijn oprechte excuses. Wat ik wel merkte is dat ik tijdens mijn menstruatie minder moe ben. Die ene week in de maand is echt een verschrikking als het aankomt op vermoeidheid bij mij. Ik zou mij dan beter terug trekken in een grot, met een grote stapel boeken en gewoon een hele week niets doen. Af en toe eens een dutje en lezen, dat lijkt me al meer dan genoeg. Het lijkt dat spirulina, dankzij de grote hoeveelheid ijzer die er in zit, dat tegen werkt. Uiteraard is dat mooi meegenomen. De krampen en zo, daar doet het echter niets aan.
Winterdipje
De winter staat voor de deur. Ik zie de zon als ik geluk heb tien minuten per dag tijdens de werkweek. Letterlijk. Het is donker als ik toekom op ons zeer donker kantoor (ik zit vlak bij het raam, maar dat kijkt uit op een koer die tussen verschillende hoge gebouwen ligt, dus daar zie ik ook geen zon) en het is donker als ik terug naar huis ga. Geen zon betekent geen vitamine D. Geen vitamine D betekent een verhoogde kans op winterdipjes. Maar blijkbaar zit er genoeg vitamine D in spirulina om dit tegen te gaan. Ik hoop dat het gaat helpen, want ik kan het wel gebruiken. En eigenlijk kan elke Europeaan het gebruiken tijdens de wintermaanden. We maken dan zelf niet genoeg hier van aan door de weinige uren zon en voornamelijk ook door het feit dat het nogal een waterig zonnetje is dan. Het is net vitamine D die belangrijk is voor onze immuniteit. Daarom dat de wintermaanden in Europa een hoogseizoen zijn voor de griep.
Conclusie
Ik neem nog steeds mijn twee tabletten spirulina per dag. Het is niet meteen een wondermiddeltje, maar het heeft wel bepaalde voordelen voor mij. En zo lang ik niet blauwgroen uitsla, is er geen reden om het niet meer te nemen.
Pzizz: een hulpmiddeltje tegen insomnia
Geplaatst door: Maneschijn op: november 19, 2009
Ik ben een van die vele mensen die veel te weinig slaap krijgt. Het gebeurt regelmatig dat ik met slechts vier uur slaap op kantoor toekom en dan de hele dag niet erg productief ben. Aan de wallen onder mijn ogen kan je zo aflezen hoe mijn nachtrust is geweest en de laatste tijd zijn die wallen zeer donkerblauw en zeer aanwezig.
Insomnia en hoe het allemaal begon voor mij
Vroeger kon ik door alles heen slapen. Mijn bed lag vlak boven het berghok waar de was- en droogmachine regelmatig ’s nachts op volle toeren draaiden. Daar sliep ik zonder problemen door. En in het weekend lag ik vaak vast te slapen tot tien of elf uur. Dat was allemaal voor ik begon te werken en alleen ging wonen. Sinds ik in november 2007 aan mijn tweede job begon (mijn eerste was een interim van drie maanden in Amsterdam en was een vrij relaxe job), begon het. Ik woonde alleen in een kleine studio met dunne muren. De stress op het werk werd steeds erger en erger. Daar bovenop kwam ook nog eens dat ik mijn buurman hoorde snurken door die dunne muren. Hij produceerde behoorlijk wat decibels die me nachten lang uit mijn slaap hielden. En sindsdien gaat het af en aan. Soms zijn er periodes van weken aan een stuk dat ik slaap als een roos en dan zijn er weer weken dat ik nauwelijks aan vier uur slaap kom. Het zijn die laatste weken waar ik uiteraard erg veel moeite heb.
De gevolgen van een slaaptekort
Iedereen die al een keertje een paar nachten na elkaar slecht heeft geslapen kent de nare gevolgen daarvan wel. Ik som even de drie grootste gevolgen op. Ik ken ze intussen toch maar al te goed.
- Concentratiestoornissen/verstrooidheid: niet echt handig als je een gewone werkmens bent en je dus moet concentreren. Mijn baas is gelukkig ingelicht over mijn ‘toestand’ en begrijpt het als ik het even wat langzamer aan doe, maar ik kan het niet maken om iedere dag traag te zijn en deadlines te missen.
- Schommelend lichaamsgewicht: tijdens die periode van de snurkende buurman (intussen woon ik ergens anders) ben ik serieus afgevallen. Nu gaat het de andere kant uit met de weegschaal. Ik geef mijn lichaam overdag snelle suikers om wakker en alert te blijven. Daardoor zijn er intussen toch een paar kilootjes bijgekomen. Het zorgt dus niet meteen voor een gezonde levensstijl.
- Moodswings: ik ben van nature al iemand die vrij veel moodswings heeft. Mijn arme vriend ziet soms af met mij, maar als ik lange tijd slecht slaap, dan wordt het alleen maar erger. Zo komt het dat ik de laatste tijd steeds meer merk dat ik de gezellige, goedlachse meid van vroeger helemaal niet meer ben. Ik mopper, zaag, klaag. Ik raak snel geïrriteerd en de tranen schieten me in de ogen als zelfs maar iets heel kleins mis gaat. Mijn arme vriend ziet dus nog meer met mij af dan anders.
Wat heb ik intussen al geprobeerd om te slapen?
Veel. Ik vermoed dat iedereen die lange tijd slecht slaapt, wel van alles gaat proberen om toch een extra uurtje kostbare slaap te kunnen bemachtigen. Tim Ferriss heeft een interessante blogpost met tips om beter te slapen, maar zelfs die hielpen niet bij mij. Ik heb tijdens de zomermaanden, toen ik zo moe was en ook veel last had van slapeloosheid, een slaapdagboek bijgehouden om te zien in welke positie ik beter sliep, welke invloed de tijdstippen dat ik naar bed ging hadden op mijn slaappatroon, de dingen die ik deed voor ik ging slapen, de dingen die ik at,… Dat heeft een ding uitgehaald. Ik heb eind augustus mijn bed uit elkaar gehaald en in de kelder gezet. Ik slaap nu op mijn lattenbodem en mijn matras. “Waarom zou je dat nu doen?” hoor ik jullie denken. Mijn bed kraakte en piepte verschrikkelijk. Iedere keer als ik mij omdraaide in mijn slaap, produceerde het zoveel geluid dat het leek alsof de wereld verging. Die beslissing heeft me even terug beter doen slapen, maar al snel begon ik terug rare slaappatronen te kweken.
Pzizz: de redder in nood?
Het ging zelfs zo ver dat ik naar de dokter ging in augustus om bloed te laten trekken. Ik dacht dat de vermoeidheid misschien te maken had met de ziekte van Pfeiffer, maar ik bleek kerngezond te zijn. Nu, nog eens twee maanden later, zat ik opnieuw in de dokterspraktijk. Toen kwam de vermoeidheid opnieuw ter sprake. De dokter stelde vast dat het inderdaad wel schade berokkende aan mijn lichaam (hip hoi) en stelde voor mij een slaapmiddeltje voor te schrijven zodat ik terug een gewoon slaapritme kon opbouwen. Ik liet weten dat ik daar niet zo’n voorstander van ben. Ze gaf me uiteindelijk iets op basis van planten mee. Maar ik besloot toch eerst even rond te kijken wat er nog allemaal op de markt was. Hadden ze niet zo van die cd’s met daarop walvisgeluiden of oerwoudgeluiden waardoor je beter in slaap kon vallen? Ik wilde zelfs dat nog eerder proberen dan medicatie.
En zo kwam ik Pzizz tegen. Schrap de walvissen en de oerwoudgeluiden. Pzizz is een klein programma dat gebruik maakt van neurolinguïstisch programmeren, muziek en geluiden (geen walvissen, wel het ruisen van de golven) en binaural beats. Wikipedia kan die termen beter uitleggen dan ik ooit zou kunnen, dus neem daar maar een kijkje. Het komt er op neer dat je zelf je eigen slaapcd samenstelt en die dan op je mp3 speler zet om vervolgens vlak voor het slapengaan te beluisteren. Je kan als je wil iedere dag een andere track samenstellen en daarbij kies je zelf of je enkel een stem of enkel muziek wil horen of allebei en je kan zelf ook de duur van de track bepalen. Pzizz stelt iedere keer een andere track voor je samen.
Naast het verbeteren van je slaap, kan Pzizz je ook meer energie geven tijdens de dag. Ze hebben een slaap programma en een energie programma. Met het energie programma maak je tracks die je overdag beluistert tijdens een kort dutje of gewoon even na je werk om daarna terug vol energie aan de rest van de dag te beginnen. Perfect dus als je je na het werk slap en lusteloos voelt en even een opkikker nodig hebt zodat je er nog een gezellige avond van kan maken.
Mijn ervaringen?
Mijn ervaringen met het programma zijn nog vrij beperkt. Ik heb het nog maar enkele dagen op mijn computer staan. Gisterenavond heb ik er wel ontzettend van genoten vlak voor het slapengaan. Het leek alsof ik een mentale massage kreeg die verder overging naar mijn lichaam. Mijn vriend die een van de samples had geprobeerd die je kan downloaden op de site zei dat hij zich “zo slap als een vod” voelde en dat vat het een beetje samen. Ik voelde me inderdaad slap worden en wegzinken in slaap. Alleen ben ik ’s nachts wakker geworden en heb ik tweemaal naar mijn 45 minuten durende track moeten luisteren voor ik terug de slaap te pakken kreeg. Maar deze ochtend merkte ik wel dat ik terug wat meer energie had, wat ook al goed meegenomen is.
Toen ik vandaag thuiskwam na het werk heb ik ook een kwartiertje naar een energie track geluisterd en dat heeft me ook ontzettend deugd gedaan. Meteen was alle spanning die zich al heel de dag had opgebouwd in mijn rug weg. Weg. Foetsjie. Nu kan ik met een vrij rustige geest aan mijn avond beginnen en hoop ik er zoveel mogelijk uit te halen.
Eén ding is zeker, ik ga het verder blijven gebruiken en zien wat het geeft. Intussen heb ik nog wat verder op het internet gezocht naar andere mensen hun ervaringen met dit programma en overal las ik lovende woorden. Ik ben benieuwd of het dus enigzins mijn slaap gaat verbeteren. Ik hoop het alleszins. Misschien krijg ik dan terug wat meer energie om hier te schrijven. In ieder geval, ik hou jullie op de hoogte over de vorderingen.
Zelf Pzizz uitproberen?
Je kan op de website www.pzizz.com twee tracks van 15 minuten gratis downloaden. De ene is een slaap track, de andere is een energie track. opgelet: bij mij kwamen die mails in de spam map terecht, dus zeker ook even daar checken als je niet meteen een mailtje ontvangt. Ben je overtuigd en wil je het programma verder gebruiken, dan betaal je $59,95 (40€) voor een license om de twee soorten tracks te kunnen maken. Het is wel wat geld, maar de license blijft de rest van je leven geldig. Alle updates zijn gratis. Oh en het programma draait zowel op Windows als op Mac.
Vreemd toch…
Geplaatst door: Maneschijn op: november 5, 2009
Enkele dagen geleden schreef ik nog dat telecommarketeers behoorlijk agressief kunnen zijn en dat ze daarvoor veel mensen “overtuigen” om een abonnement te nemen dat ze eigenlijk niet nodig hebben. Ik schreef tevens dat ik blij was met mijn prepaid kaart en dat ben ik nog steeds. Daar zal niet veel verandering in komen in de nabije toekomst. Maar de afgelopen week ben ik meer lastiggevallen door die agressieve wolven van de mobiele telefonie providers dan ooit ter voren. Vreemd toch hoe sommige dingen je beginnen op te vallen als je er op begint te letten.
In de supermarkt
Dinsdag ging ik met een van mijn huisgenoten naar de winkel om boodschappen te doen, want jawel, dat moet ook af en toe gebeuren. Al een paar weken staat er een kleine desk van Proximus vlakbij de uitgang. Toen we er voorbij liepen, zagen we twee studentes gefascineerd luisteren naar een jonge kerel die zijn uitleg deed. Ik vertelde mijn huisgenoot dat ik onlangs letterlijk was tegengehouden door een van die Proximus verkopers. Hij had enkele papiertjes voor mijn neus gehouden en luid in mijn oor “neem er een, maakt niet uit welk,” geroepen. Ik bedankte vriendelijk en zei dat ik door moest gaan. Het laatste wat je wil na een drukke werkdag is een van die wolven die je iets probeert aan te smeren en die daarbij in je oor roept. Hij riep me nog na “Juffrouw, komaan!”. Ik liep door.
De huisgenoot in kwestie had ook gemerkt dat ze inderdaad de laatste tijd heel agressief te werk gaan. Ze zei dat zij ook nog steeds gebruik maakte van een prepaid kaart. Daarmee wist ze hoeveel geld ze nog had en daardoor sprong ze voorzichtiger om met haar telefoon. Zij kende blijkbaar ook de gevaren van een abonnement (meer betalen als je over je limiet gaat etc.).
Aan de telefoon
En dan deze ochtend kreeg ik telefoon van Mobistar, mijn provider. Ik heb nooit echt problemen met hen gehad, enkel en alleen dat het herladen via het internet soms nogal traag is. Voor de rest hoor je me niet klagen over hen. Ik heb dan ook niet al te veel met hen te maken. Maar goed, nu kreeg ik dus een telefoontje van hen. Een man met een sappig oost-vlaams accent. In eerste instantie dacht ik dat het een oom van me was, maar toen hij begon over “wij willen onze trouwe klanten extra belonen,” wist ik hoe laat het was. Dus onderbrak ik hem en zei dat ik een prepaid kaart had en dat ik daar ontzettend tevreden over was en dat ik helemaal niets meer wilde of nodig had. Hij probeerde nog een tweede keer aan te dringen. Dat ze nu een abonnement hadden voor slechts 5€ in de maand (zelfs aan dat bedrag geraak ik soms niet 
). Ik onderbrak hem een tweede keer en zei hem dat hij zijn tijd niet aan mij moest verspillen en beter naar een volgende klant kon bellen.
Nog voor ik mijn zin had afgemaakt, haakte hij af.
Tsja… Het zal ook crisis zijn in telecomland zeker? Maar dan moeten ze mij niet lastig vallen met hun mooie praatjes en hun valse beloftes.
